استقلال و آزادی مردم ایران دو رکن اساسی اتحاد نیروهای ملی است.

 باپیوستن به نهضت مقاومت ملی ایران صفوف ملیون ایران را تقویت کنید

  

 

نهضت مقاومت ملی ايران

بنیانگذار دکتر شاپور بختیار

National Movement of the Iranian Resistance

NAMIR

founded by Chapour Bachtiar

  

" با چند سال زندان کار درست نمی‌شود.

اين عواطف بچگانه را کنار بگذاريد.

 ما معتقديم مجرم اصولاً محاکمه ندارد و بايد او را کشت.

تنها بايد هويت آنان را ثابت کرد و بعد آن ها را کشت.»

  آيت‌الله خمينی

و فر زندان خلف او حتی زحمت اثبات هویت جوانان را بخود ندادند، وآنان راکشتند.

 22 خرداد ماه

سالروز قیام مردم ایران برعلیه استبداد دینی

 برای دستیابی به حرمت و حاکمیت خود

 

مبارزات مردم ایران در امتداد جنبش مشروطه برای مهارحکام مستبد واستقرار قانون و در راه استقرار حاکمیت ملی اگر چه تا کنون اشکال متفاوتی بخود گرفته است، ولی هیچگاه  دچار وقفه نشده  و راه پر فراز و نشیبی را پشت سر گذاشته است.

 این مبارزه اگرچه تا کنون به نتیجه مطلوب خود نرسیده و پس از هر پیروزی مجددآ توسط حاکمین مستبد سرکوب شده است، اما تاریخ یک صد ساله اخیر گواه آن است که ملت ایران در این راه هرگز از پا ننشسته و برای کسب آزادی و حق حاکمیت از دست رفته خویش پس ازهر ضربه ارتجاع دو باره بپا خاسته است.

  خیزش مردم در 22 خرداد 1388 نیز قیام دیگری است که گرچه به نام اعتراض به تقلب در انتخابات شکل گرفت، ولی از آنجا که تقلب در انتخابات در جمهوری اسلامی از ابتدای این نظام  وجود داشته و پدیده تازه ای نیست، و گر چه تقلب این بار مفتضحانه تر از گذشته بود، علت اصلی جنبش اعتراضی جدید را باید در آزادی کشی  وستم مستمری دانست که رهبران نظام جمهوری اسلامی از 31 سال پیش تا کنون نسبت به مردم ایران روا داشته اند   .

 رهبران نظام جمهوری اسلامی دراین پندار بسر می برند که با کشتار و سرکوب و زندان توانسته اند قیام مسالمت آمیزمردم را خاموش و مضمحل نمایند ، غافل از اینکه از روزی که  آنان با یورش پاسداران و بسیجیان مزدور خود به طور خشونت آميز اعتراض صلح جويانه وعظيم مردم راسرکوب نمودند، غیر مشروع بودن رژیم بیش از پیش بر همه نمایان گشت. تجاوز آشکار اجامر ولی فقیه  به مردم، از یک طرف پوچ بودن مشروعیت الهی خامنه ای را بار دیگر آشکار ساخت، و از طرف دیگر نشان داد که خامنه ای نیز همچون همه  ديکتاتورها برای حفظ قدرت خود از اعمال هیچ جنایتی فرو گذارنمی کند. او چنان مستانه بر کرسی رهبری جمهوری اسلامی تکیه زده که  متوجه نیست که از جمهوری اسلامی جز یک دستگاه غارت و سرکوب چیزی باقی نمانده است.

 22  خرداد و روز های پس از آن آغازی بود بر پایان جمهوری اسلامی،  تسریع در این روند اما

مستلزم   این است که :

اولا دوتن از کاندیدهای ریاست جمهوری که با ایستادگی در مقابل ولی فقیه توانسته اند جایی در کنار جنبش اعتراضی مردم داشته باشند، دست از توهم رسیدن به مدینه فاضله ای که خمینی وعده آن را میداد بردارند، و قبول نمایند که خمینی شخص سنگدلی بود که  برای رسیدن به قدرت نامحدود خود از اعمال هیچ جنایتی احتراز نمیکرد. انان باید قبول نمایند که سنگ بنای آنچه خمینی پایه گذاری کرده است از اول کچ گذاشته شده و این بنا دیر یا زود  بر سر تمام کسانی که در ساختن آن باو کمک کرده اند فرو می ریزد.

اکنون زمان آن رسیده که همه مردم ایران دست بدست هم داده و یکپارچه راه کسانی را که قصد نابودی مملکت را دارند سد کنند. آنچه مردم در انتخابات 22 خرداد نشان دادند حاکی از این بود که آنان حاضرند برای ر سیدن به مقصد نهایی حتی هر راه دشور و پر فراز و نشیبی را طی کنند؛ اما به این شرط  که این بارمقصد همان نباشد که 31 سال پیش بر آنان تحمیل شد؛ مقصدی که به استقرار نظام ولایت فقیه منجر گردید و حال مردم باید بهایی بس سنگین برای برافکندن آن بپردازند.

اگر دکتر بختیاردر سال 57  با شجاعت کم نظیر به آنان که در آرزوی آزادی به دنبال خمینی روان شدند ندا در داد که پایان آن راه سرابی بیش نیست  صدایش در میان هیا هوی های خیابانی شنیده نشد؛ هرچند که در  آن زمان مبارزات مردم ایران علیه دیکتاتوری حاکم به فاجعه ای انجامید که هنوزشاهد آنیم؛ هرچند که او با ایستادگی و بیباکی به استبداد عمامه  و نعلین نه گفت تا جایی که برای خاموش کردن صدای او دوبار به تروریست های مزدور متوسل شدند و هربار برای آزادی تروریست ها گروکان گرفتند، اما این بار نباید مردم را دو باره به همان راه کشانید و همان خطای عظیم را تکرار کرد، بلکه بایستی مشترکآ از طرق مسالمت آمیز ولی با قاطعیت کامل هدف غایی ملت را که رسیدن به جامعه  دموکراتیک است دنبال کرد.

نهضت مقاومت ملی ایران که بر اساس بینش و منش بیانگذازخود و به پیروی ازهشدارهای زنده یاد دکترشاپور بختیار اولین سازمانی بود که پرچم مقاومت علیه نظام ولایت فقیه را بر افراشت معتقد است که تاریخ چند هزار ساله مملکت ما نشان داده است که ایرانیان صرف نظر از تعلقات دینی خویش همیشه ایرانی باقیمانده و تا کنون تواسته اند مشترکا بر مشکلات پیروز گردند. ما بر این باوریم که این بار نیز در ایجاد حکومتی متکی به رآی مردم  و بر پایه جدایی کامل دین از حکومت پیروز خواهند بود.

 ایران هرگز نخواهد مرد

نهضت مقاومت ملی ايران

20 خرداد 1389 برابر 10 جون 2010

http://www.namir.info

 

نهضت مقاومت ملی ایران

بخش هایی از نظرات ما

با الهام از جنبش مقاومتی که بلافاصله پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ برای مقابله با دیکتاتوری به وجود آمده و نام نهضت مقاومت ملی را بر خود گذاشته بود، در سال ۱۳۵۹ شمسی  نهضت مقاومت ملی ایران توسط دکتر شاپور بختیار و جمعی از شخصیت های ملی و وطن دوست ایرانی به منظور مبارزه علیه دیکتاتوری جدیدِ در غالب نظام ولایت فقیهِ حاکم بر ایران و برای رسیدن به اهداف زیر :

·        استقرار نظامی بر اساس حاکمیت ملی و عدالت اجتماعی

·        جدائی دین از حکومت در تمام شئون مملکت

·        حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور و همبستگی ملی

پایه گذاری شد.

بنابراین، نهضت مقاومت ملی ایران مبارزات خود را در ادامه مبارزات نهضت ملی ایران دانسته و می داند.

مبارزاتی که از آغاز انقلاب مشروطیت تا به امروز برای نیل به خواست های ملت ایران، یعنی دموکراسی، استقلال، تمامیت ارضی، جدائی دین از حکومت و استقرار نظامی متکی به قانون همواره در جریان است.

نهضت مقاومت ملی ایران خود را یکی از نگاهبانان نهضت ملی ایران می داند و به نوبه ی خود کوشش می کند تا با گسترش دامنه فعالیت ها و اتحاد با سایر ملیون ایران سهم مؤثرتری در عرصه ی مبارزات ملت ایران برای ساختن ایرانی آزاد و آباد داشته باشد.

اصول عقاید

نهضت مقاومت ملی ایران با الهام از نظریات بنیان گذار فقید خود دکتر شاپور بختیار در پی آن است که با استقرار دموکراسی در ایران، آنچنان نظامی بر کشور حاکم گردد که مبتنی و متکی بر اراده و رأی آزاد مردم باشد، تا که در پناه آن امکان زندگی آزاد، پر بار و پر ارزشی برای کلیه آحاد ملت فراهم گردد. نهضت مقاومت ملی ایران خواهان ایجاد جامعه ای است که آحاد آن در امور تولید و شیوه توزیع از حق تصمیم گیری آزادانه برخوردار باشند. جامعه ی ایده آل از نظر نهضت جامعه ای است که بر اساس موجودیت       زمینه های همکاری آزادانه و برابری انسان ها و احساس مسئولیت و مشارکت افراد جامعه شکل گرفته باشد و در آن استقلال و حرمت شخصیت انسانی و رعایت مساوات ارزش همه انسان ها محفوظ باشد.

مبارزه علیه نظام ولایت فقیه

نهضت مقاومت ملی ایران در پی آن است که به اتحاد پیروان نهضت ملی ایران و رهروان مصدق در یک تشکیلات ملی و مبتنی بر اصول دموکراسی فعالانه کمک کند، سازمانی که مهم ترین وظیفه خود را در استقرار دموکراسی در ایران از طریق انتقال قدرت از نظام جمهوری اسلامی به حکومت ملی و دفاع پایدار از آن بداند.

 ما بر این عقیده ایم که اعمال خشونت بی حد در طول ۳۰ سال جمهوری اسلامی، مردم ایران را از هر گونه اعمال خشونت آمیزی که باعث آدم کشی و بالاخص کشتار مردم بی گناه شود بیزار کرده است. و از آنجائیکه حکام جمهوری اسلامی بشدت مانع شکل گیری و فعالیت سازمانهای سیاسی معتقد و مبلغ دموکراسی می شود، بخش های مختلف ملت، بمنظور مبارزه با حق کشی ها، راه تجمع در درون سازمانهای صنفی _ مدنی را انتخاب نموده اند و در این راه با استفاده از کلیه ی ابزار مبارزات مسالمت آمیز، رژیم جمهوری اسلامی را با مقاومتِ مردمیِ وسیعی روبرو کرده اند. نهضت مقاومت ملی ایران پشتیبانی کامل خود را از کوشش مداوم ملت در این راه اعلام می دارد و دفاع مؤثر از این سازمان ها و خواسته های بحق آنان را وظیفه همه نیروهای سیاسی جامعه می داند.

 نهضت مقاومت ملی ایران مبارزه برای استقرار حکومتی مبتنی بر رأی آزادانه ملت را مبارزه ای می داند که تمام اقشار ملت و کلیه ی گرایش های معتقد به دموکراسی در آن شریک باشند. بنا بر این اقدام مشترک برای ایجاد یک جبهه ی وسیع بر محور دموکراسی را به همه ی سازمان ها و کوشنده گان سیاسی، صنفی و مدنی پیشنهاد می کند و وظیفه یک چنین جبهه ای را در مرحله ی کنونی حرکت برای انتقال قدرتِ کشورداری به یک حکومت ملی و استقرار نهاد دموکراسی در ایران و مترادف آن تلاش دائمی برای جلوگیری از ایجاد هر نوع دیکتاتوری  می داند.

 نظام آینده ایران

نهضت مقاومت ملی ایران طرفدار نظام دموکراسی پارلمانی مبتنی بر جدائی دین از حکومت و تفکیک کامل قوای سه گانه قانون گذاری، اجرائی و قضائی در چارچوب قانون اساسی مصوب مجلس مؤسسانی است که نمایندگان آن با رعایت تمام موازین دموکراسی انتخاب شده باشند.

به عبارت دیگر، نظر به اینکه مملکت ما در حال حاضر در چنگال یکی از سیاه ترین دیکتاتوری های تارخ پر فراز و نشیب خود اسیر است و نظر به اینکه قانون اساسی جمهوری اسلامی نافی حاکمیت ملت است، ما معتقدیم که اصول قوانین بنیادین فردای جامعه ی ایران بایستی در چارچوب یک قانون اساسی مصوب مجلس مؤسسانی که نمایندگان آن با رعایت کامل موازین دموکراسی انتخاب شده اند، معین گردد 

خطوط اصلی قانون اساسی آینده از دید ما عبارتند از :

·        قوای مملکت ناشی از ملت است.

·        قوای مملکت از یکدیگر منفکند و از سه قوه ی مقننه، قضائیه و مجریه تشکیل می شوند که هریک در محدوده ی اختیارات قانونی خود  استقلال عمل دارند  .

·        تمام آحاد ملت ایران دارای حقوق برابرند و در برابر قانون هیچکس را بر دیگری مزیتی نیست.

·        آزادی بیان و اندیشه، انتخاب مسکن و شغل کلیه ی حقوق پیش بینی شده در منشور جهانی حقوق بشر به عنوان حقوق اساسی انسانهای جامعه ایران شناخته می شوند و تضییع و محدود کردن آنها جرم است مگر به حکم قانون.

·        سرزمین ایران میهن اقوامی است که قرن های متمادی در کنار هم زندگی کرده، متفقاً از آب و خاک

میهن خود در مقابل تجاوزات خارجی و بحران های داخلی دفاع نموده و در مجموع فرهنگی را بنا نهاده اند که خمیرمایه ی تعلق عمیق آنها به یکدیگر گردیده است. از این رو تمامیت ارضی سرزمین ایران امری است خدشه ناپذیر.

·        نظام آینده ایران نظامی است عرفی، این نظام مذهب را مسأله خصوصی افراد دانسته و از دخالت آن در ارگانهای خود جلوگیری می کند. مبنای قوانین در ایران عرفی است و دولت ها موظف اند دید یکسان نسبت به تمام ادیان داشته باشند و از تداخل دین در ارگانهای خود جلوگیری نمایند.

 

نهضت مقاومت ملی ايران

بنیانگذار دکتر شاپور بختیار

National Movement of the Iranian Resistance

NAMIR

founded by Chapour Bachtiar

عشق از اوّل سر کش و خونی بود                          

تا گریزد هر که بیرونی بود

مولا نا

 نوزده سال پیش

قتل فجیع و ناجوانمردانه ی عبدالرحمن برومند

رئیس هیئت اجرائی نهضت مقاومت ملی ایران

 دکتر عبدالرحمن برومند رئیس هیئت اجرائی نهضت مقاومت ملی ایران روز پنجشنبه بیست و نهم فروردین ماه هزار و سیصد و هفتاد - ۱۸ آوریل ۱۹۹۱- در  مقابل آسانسور ساختمانی که آپارتمان مسکونی وی در آن قرار داشت، به فرمان حکام  جنایتکار جمهوری اسلامی  با ضربه های کارد کشته شد.

عبدالرحمن برومند در سال ۱۳۰۶ شمسی در قریه گز از قراء بُرخار اصفهان تولد یافت. بعد از دوره ی متوسطه و مدتی پس از دریافت لیسانس از دانشکده ی حقوق به سوئیس رفت و در سال ۱۹۵۶ موفق به اخذ دکترای حقوق شد. این بخش از تحصیل او مصادف بود با دوران دولت ملّی مصدق و برومند که از زمان جوانی از هواداران رهبر نهضت ملّی ایران بود موفقیت های دولت ملّی را از راه دور با علاقه و شعف بسیار دنبال می کرد.

هر چند رشته ی تخصصی او حقوق بود اما او بر همه ی ابعاد فرهنگ ایرانی احاطه ای کم نظیر داشت. اطلاعات وسیع و دقیق او از تاریخ ایران ( علاوه بر اطلاعات او از فرهنگ و تاریخ جهان ) یکی دیگر از نشانه های عشق او به وطن و فرهنگ آن بود. او به عنوان یکی از ملیّون دوران مبارزات و دولت مصدق و یکی از قدیمی ترین اعضاء جبهه ی ملّی ایران ( کاندیدای جبهه ی ملی در انتخابات مجلس شورای میلی در دوران دیکتاتوری؛ عضو علی البدل  هیئت اجرائی آن در آستانه ی انقلاب )از فرهیختگان تراز اوّل این نهضت و کشور بشمار میرفت. با اینهمه، دانش و خرد او مانع از آن نبود که عواطف لطیف انسانی در زندگی او جایگاهی حساس داشته باشد. عشق او نسبت به مصدق چندان عمیق بود که هر گاه در جرگه ی کوچک یاران نزدیک سخن از مصدق به میان می آمد به ندرت ممکن بود که سرشک اندوه از دیدگان بر رخانش نغلتد.

در ایام انقلاب اسلامی برومند به محض ورود بختیار به پاریس، آپارتمانی  در پاریس در اختیار او گذاشت. همان آپارتمانی که انیس نقّاش، سرکرده ی کوماندوی  مأمور  قتل بختیار در روز ۲۵ تیر ماه ۱۳۵۹ آن را به گلوله بست وهمان مکانی که در روز ۱۴ مرداد ۱۳۵۹ ، یک ماه بعد از اولین سوء قصد بجان شاپور بختیار، نهضت مقاومت ملی ایران توسط او وبا شرکت برومند و عده ای از یاران دیگرش درآن پایه گذاری شد.

نقشه ی قتل برومند مقدمه ی قتل دکتر شاپور بختیار بود که در روز پنجم اوت همان سال اجرا شد. به زعم سران جمهوری اسلامی، این دو جنایت، به عنوان بخشی مهم از یک  برنامه ی حساب شده به منظور نابودی مخالفین جدّی دستگاه استبداد، می بایستی مؤثرترین و سر سخت ترین مخالفان  رژیم را از میان بردارد و فعالیّت نهضت مقاومت ملّی ایران در نتیجه ی این ضربات مهلک تعطیل شود.

اگرچه طبیعت خودکامگی و ماهیّت استبداد به اهمیّت  مقام ملّت و بهروزی او توجّهی ندارد و دیکتاتورها  و مستبدین نیز در تقلای حفظ قدرت ننگین خود از هیچ جنایتی شرم و اباء  ندارند، امّا تاریخ بشر گویای این واقعیّت است که دیکتاتورها منفور ملّت اند و سرانجام مطرود.

کارنامه ی سیاه سی ساله ی جمهوری اسلامی این واقعیّت را نشان می دهد که دستگاه ولایت و فقاهت تاب تحمل کوچکترین مخالفت با اساس و نماد استبداد دینی را نداشته و درصورت بروز چنین امری همواره با سبعیّت تمام با مخا لفین خود مقابله کرده است.

در نظام دموکراسی، بر خلاف طبیعت عنصر خودکامگی در متن رژیم استبدادی، ملّت مختار است و در تعیین سرنوشت خود آزاد، و از این رو بود که عبدالرحمن  برومند  تمام سعی خود را از اوان جوانی تا واپسین دقایق حیات پرافتخارش وقف و صرف ایجاد محیط اتحاد میان نیروهای اپوزیسیون ملی  و حصول آزادی ملت و استقلال مملکت نمود. خاطره ی این کوشش بی دریغ وخستگی ناپذیر اوست که همچون ستاره ای تابناک بر سر راه عاشقان یکرنگ و واقعی دموکراسی  برای ایران همچنان می درخشد. 

نهضت مقاومت ملّی ایران همه ساله  به مناسبت سالروز  قتل برومند، یاد آن راد مرد آزاده و عاشق ایران را که در مقام ریاست هیئت اجرائی نهضت جان در کف نهاد گرامی می دارد. امسال ، بزرگداشت نام برومند و تجدید عهد با او دراوضاع کنونی کشور از اهمیّت ویژه ای برخوردار است.

هرچند که نسل جوان  متولّد سالهای اواخر دهه ی شصت و اوایل دهه ی هفتاد شمسی  به دلیل فضای سانسور و اختناق ِ مملو از جعل، ، دروغ و کتمانی که حاکمیّت ایجاد کرده است، شاید از  برومند ، بختیار و دهها تن از رهبران و اعضای اپوزیسیون ملی و دموکرات و همچنین صدها نفر از سایر مخالفین جانباخته ی نظام استبداد دینی  جمهوری اسلامی، اطلاع چندانی نداشته باشد امّا با ورود خود به صحنه مبارزه و برداشتن فریاد اعتراض به دیکتاتور و مستبد و رهبر دروغین نشان داد که قدم در راهی نهاده است که برومند از آن بنام سرراه رسیدن ملّت به دموکراسی یاد می کرد.

ملّت شریف و با فرهنگ ایران، بالاخص نسل جوان ایرانی در مسیر تحوّل ازِمرحله ی مقاومت در خانه به مرحله ی انتقال صحنه ی مبارزه به خیابان  ثابت کرد که  شکست  سیاست قتل و حبس و شکنجه و تهدید به نابودی و ایجاد فضای رعب و وحشت محتوم است و غاصبین قدرت بالا خره چاره ای جز تسلیم در مقابل اراده ی ملّتی مصمم به گسستن زنجیر های اسارت و رسیدن به هدف آزادی و دموکراسی  نخواهند داشت.

 ایران  هرگز نخواهد مرد

 بیست و نهم فروردین ۱۳۸۹  برابر با هجدهم آوریل ۲۰۱۰

نهضت مقاومت ملی ایران

 

نهضت مقاومت ملی ايران

بنیانگذار دکتر شاپور بختیار

National Movement of the Iranian Resistance

NAMIR

founded by Chapour Bachtiar

غفلت های سال 57 را تکرار نکنیم

در 22 بهمن 1357 در ایران اتفاقی افتاد، اتفاقی اجتناب پذیر که شرایط کنونی حاکم بر مملکت ما امروز از نتایج آنست؛ اجتناب پذیر اگر در آن زمان روشنفکران جامعه ما زندانی افکار ضدشاهی خود نشده بودند، و حداقل از زمانیکه فردی با سابقه مبارزات طولانی، فردی که امتحان خود را در وطن دوستی وآزادگی درمکتب مصدق داده بود واز میان خود آنان بود مسئولیت اداره مملکت را به عهده گرفت، به آنچه برای آینده مملکت از دو طرف عنوان می گردید، توجه میکردند.

در آنروزها پایه ریزی یک نظام دموکراتیک را مردم ایران نمیتوانستند از نیروها و روشنفکران وابسته به خارج انتظار داشته باشند؛ آنچه پس از سالها مبارزه از نیروهای دموکرات و ملی و روشنفکران آزادیخواه و مستقل انتظار میرفت، این بود که فریب هیاهوی خیابانی را نخورده، به وظیفه خود در برپاساختن جامعه ای دموکراتیک بر ویرانه های نظام آریامهری عمل نمایند. از این رو سخن در آن زمان و حال که دوباره به سمت بازسازسی ویرانه های نظام جمهوری اسلامی به پیش میرویم با نیروها و روشنفکران طرفدار دموکراسی و استقلال مملکت است. و بیاد میآوریم که در ١۳۵۷ پایه ریزی چنین نظامی اتفاق نمی افتاد اگر مهندس بازرگان به دنبال" وظیفه شرعی" خود(تشکیل دولت به فرمان آقای خمینی!) نرفته، با توجه به توصیه آیه‌الله طالقانی از قبول مقام نخست وزیری خودداری کرده بود و حیثیت و اعتبارخود را تقدیم مشتی شیاد ریا کار نمی کرد و بعدا مجبور نمی گردید اعتراف نماید که غفلت نموده و نردبان ترقی آخوند ها شده است؛

اجتناب پذیر بود اگر سازمانی که از مصدق بجای مانده بود و از ابتدای تشکیل خود خواهان رعایت قانون اساسی مشروطه از طرف شاه بود، سازمانی که بختیار سالها یکی از رهبران آن بود او را تنها نمی گذاشت و تمام تغیراتی را که در اثر قیام مردم علیه دیکتاتوری شاه لازم گردیده بودند را در محیطی خالی از جنجال های خیابانی و در لوای مقررات قانونی انجام میداد؛

اتفاق نمی افتاد اگربعنوان نمونه نویسنده ای که مدعی ملی و لیبرال بودن را دارد کمی تفکر میکرد و نمی نوشت که با امدن خمینی "دیگر کسی دروغ نمی‌گوید. دیگر کسی به در خانه خود قفل نمی‌زند، دیگر کسی به باجگزاران باجی نمی‌دهد، مردم برادر هم می‌شوند و نان شادی‌شان را با یکدیگر به عدل و صداقت تقسیم می‌کنند."؛

و اجتناب پذیر بود اگر حداقل روشنفکران جامعه کتاب "حکومت اسلامی" خمینی را خوانده بودند تا وقتی که در منقبت او حرف میزنند بدانند که او چگونه فکر میکند وچه می گوید و آیا انان می توانستند به بهانه مبارزه با دیکتاتوری شاه با کسی که چنین می گوید توافق داشته باشند:

"این را که دیانت باید از سیاست جدا باشد و علمای اسلام در امور سیاسی دخالت نکنند را استعمار گران گفته و شایع کرده اند. مگر زمان پیغمبر اکرم (ص) سیاست از دیانت جدا بود؟ مگر زمان خلفای حق یا نا حق، زمان خلافت حضرت امیر (ع) سیاست از دیانت جدا بود؟ .. حکومت امری الهی است ، که دیگران تا به حال آن را به امانت گرفته بوده اند و اکنون زمان آن رسیده است که آن را به "علما" مسترد دارند . وقتی بنا شد تمام امور دینی عبارت از «امانت» الهی باشد و باید این «امانت» به اهلش رد شود یکی از آنها هم حکومت است "؛

و اتفاق نمی افتاد اگر روشنفکران جامعه، اگر کسانی که ادعای سیاستمداری می کردند، توجهی هم به آنچه بختیار می گفت کرده بودند:

"«هیچ‌کس نمی‌داند جمهوری اسلامی وی چیست و اگر کسی به متون گذشته مراجعه کند پشتش به لرزه در‌می‌آید. او نه تعدد گروه‌های سیاسی را می ‌پذیرد نه دموکراسی را. می‌خواهد روحانیت قانون الهی را اجرا کند؛ همه چیز اینجا شروع می‌شود و اینجا تمام می‌شود. "

اما نه سیاستمدارانمان و نه روشنفکران کشور به آنچه از آنان انتظار میرفت عمل نکردند و هیولایی بنام جمهوری اسلامی متولد شد و بجان مردم و میهن ما افتاد. اکنون سی و یکسال از آن روز میگذرد، و مردم ایران که طعم تلخ جمهوری اسلامی را چشیده اند در جستجوی راهی هستند برای نجات خود مملکتشان و بدنبال نجات از چنگال کسانی که نه وطن میشناسند، نه حقوقی برای مردم قائل اند و نه خود را در برابر حل مشکلاتی که بر جامعه تحمیل کرده اند مسئول می دانند، و به یک کلام بصورت باندی غارتگر بر جان و مال مردم و تمامیت ارضی مملکت چنگ انداخته اند.

پس از انتخابات خرداد امسال در درون نظام جمهوری شکافی افتاد که مرم تا کنون توا نسته اند به مبارزات پی گیر خود در ظرف سی سال گذشته کیفت دیگری دهند. آنان با استفاده از مقاومتی که بازندگان این انتخابات در برابر اقدام عجولانه خامنه ای در اعلام رسمی برنده شدن احمدی نژاد نمود، به طرح بخشی از خواسته های خود پرداخته اند.

بخشی از حاکمیت با استفاده از تمام ابزار های سرکوبگر خویش به مقابله با مردم معترض پرداخته و در این راه از هیچ گوششی در سر کوب نمودن جنبش دموکراتیک مردم خود داری نکرده است.

جناح بازنده حاکمیت اگرچه تاکنون توانسته است از طریق شاخصین خود آقایان موسوی، کروبی و خاتمی با پشتیبانی از خواست مردم خود را در کنار آنان قرار دهند ولی از آنجایی که آنان هنوز دل در گرو دوران "طلایی " خمینی و دوران های اولیه " انقلاب شگوهمند " دارند ، با اعلام قبول قانون اساسی جمهوری اسلا می و التزام به ولایت فقیه عملا مرز این همسویی با مردم و بعبارتی خط قرمزی که از آن عبور نخواهند کرد را تر سیم نموده اند. خطوط قرمز تعین شده از طرف این آقایان اما از آنجا که تمام خواست های بحق مردم را شامل نمی گردد و راهی بسوی خلاصی از این رژیم خانمان برانداز نشان نمیدهد مورد قبول مردم واقع نگردیده و بهمین مناسبت است که شعارهای مردم پس از مدتی کوتاه این خطوط قرمز را پشت سر گذاشته و بیانگر خواست واقعی مردم گردیده اند..

علاوه براین از آنجا که مردم ایران اولین بار نیست که تقلب در انتخابات و خلافکاری ولی فقیه را در رابطه با انتخابات آزاد شاهدند، برای مردم چنین رفتاری پدیده ایست تکراری که از بدو استقرار نظام جمهوری اسلامی هر بار که انتخاباتی در پیش است هر بار تکرار می شود. مردم این خلاف کاریها این تقلبات را معلول سیستمی میدانند که این آقایان عبور از آنرا بعنوان خط قر مز خود تر سیم کرده اند. آن چه باعث بوجود آمدن شرایط کنونی گردیده است که حتی بخشی از حاکمیت را هم ناراضی و گله مند کرده است و به اعتراض علنی وادار نموده است، وجود قانون اساسی جمهوری اسلامی است، قانونی که حاکمیت را از ملت گرفته و به عالیترین مرجع این نظام واگذار کرده است، قانونی که به این شخص اختیاراتی را تفویض کرده است که قادر است بصورت قانونی تصمیماتی اتخاذ نماید که اعطای سمت ریاست جمهوری به احمدی نژاد بر خلاف اراده مردم نمونه کوچکی از آ نست.

جناحی از حاکمیت که از تقلب در انتخابات صحبت میکنند، و بدنبال رآی های گم شده مردم است باید بداند که اگر قرار است درباره حق مردم در انتخابات صحبت شود، گزینش خود آقایان موسوی و کروبی از طرف شورای نگهبان بایستی نقطه شروع آن باشد، شورایی که نقطه شروع آن ارگا ن دیگری از همان قانون اساسی است که به مشتی برگزیده ولی فقیه اجازه میدهد که از میان چند صد نفر داوطلب فقط چهار نفر را صاحب صلاحیت تشخیص داده، حق انتخاب شدن و انتخاب کردن بصورت آزاد را از دیگر مردم سلب نمایند. متاسفانه آقایان موسوی و کروبی نیز این جواب را به مردم بدهکارند که چرا در آن زمان هیچگونه اعتراضی به چنین گزینشی نکردند.

اگرچه نظر این آقایان که پس از گذشت سی و یک سال از حکومت مذهبی و نتایج مخرب آن برای مردم و مملکت ما، بازهم راه حل مشکلات را قبول قانون اساسی و التزم به و لایت فقیه میدانند باعث تعجب است ولی اگر طرفداران این نظر نیز همانند سایر گروه های سیاسی به قواعد یک مبارزه دموکراتیک میان نیروهای جامعه معتقد باشند، طبعا خواهند توانست در فردای ایران در رقابتی که بین نیروهای دموکراتیک مملکت بوجود خواهد آمد شر کت کنند.

لذا صحبت ما با افرادی است که از طرفی خود را طرفدار جدایی دین از حکومت قلمداد میکنند، واز جانبی دل در گرو اصلاحاتی در چار چوب