در سوگ شاپور بختيار

که در ششم اوت يکهزار و نهصد و نود و يک به قتل رسيد

محمد چگینی

قدرت و قهر در فلسفه سياسي هانا آرنت

پروین اردلان

نهضت مقاومت ملی ايران

بنیانگذار دکتر شاپور بختیار

National Movement of the Iranian Resistance

NAMIR

founded by Chapour Bachtiar

نهضت مقاومت ملی ایران

اعدام جوانان بیگناه ایران را به شدت محکوم می کند

و آن را نشانه ی وحشت نظام از مردم می داند

خبرگزاری های جهان امروز خبر اعدام دو نفر به نام‌های محمدرضا علی‌زمانی و آرش رحمانی پور از شرکت کنندکان در تظاهرات کسترده مردم ایران علیه نظام ولی فقیه را، که به اتهامات واهی محاربه با خدا، نظام جمهوری اسلامی و عضویت درگروه "مجاهدین خلق" و" انجمن پادشاهی ایران" محکوم به اعدام گردیده بوند، اعلام کردند.

این دونفر از میان 11 نفری انتخاب شده بودند که تاکنون از طرف بیداد گاه های جمهوری اسلامی متهم به ارتکاب "جرائم" مشابهی گردیده اند و حکم اعدام برایشان صادر شده است ، واعدام آنان مقدمه ای بود بر اعدام 9 نفر دیگر که هر لحظه امکان اجرای احکام صادرشده در باره آ نان نیز وجود دارد.

آقای خامنه ای و دولت منتصب او برای سرکوب جنبش اعتراضی مردم ایران تا کنون از تمام حربه هایی که در اختیار داشته اند استفاده نموده اند. آنان دیر زمانی است که فعالان سیاسی و فر هنگی، روزنامه نگاران معترض، دانشجویان غیور و بالاًخره زنان وجوانان آزاده و معترض را به بهانه های واهی به زندان افکنده ، مضحکه ی محاکمات دسته جمعی را براه انداخته و برای تحقیر"متهمین" و عبرت مردم از تلویزیون و وسایل ارتباط جمعی خود آن را به نمایش گذاشته اند؛ ندا را در مقابل دیدگان جهانیان به قتل رسانده اند، جوانان معترض را در شگنجه گاه های به فجیعترین شکل ممکنه به هلاکت رسانده اند، معتر ضین را با به زیرانداختن از پلها شهید نموده اند، با عبور چند باره با اتومبیل از روی انسان بی گناهی اورا به قتل رسانده اند، فیزیکدان دانشمندی را قربانی تروریسم دولتی نموده اند، و بالاًخره ا و باش طرفدار خود را بجان مردم انداخته اند، وتا کنون بیش از صدنفر از تظاهر کنندگان رابدست آنان به قتل رسانده و چندین صد نفر را مجروح و روانه زندان های خود نموده اند،. اما با وجود این همه جنایتی که مر تکب گردیده اند نتوانسته اند کوچکترین خللی در اراده مردم ایران در اعتراض علیه نظام ولایت فقیه وارد آورند.

حاصل این جنایات تاکنون نه تنها باعث خاموش شدن آتش اعتراض جنبش آزادیخواهانه مردم نشده که بالعکس باعث گردیده است که اعتراضات اولیه مردم علیه تقلب در انتخابات که با شعار" رای من کجاست؟"، اعتراضی بود که اگر خامنه ای مرتکب اشتباه فاحش خروج تقلبی فرد منفور و بی لیاقتی جون احمدی نژاد از صندوق های آراء مردم نشده بود می توانست به این شکل و با این حدت و وسعت آغاز نگردد، و به این سرعت به جنبشی تبدیل نگردد که شعارهای "مرگ بر دیکتاتور"، "مرک بر خامنه ای ، " آزادی ، استقلال ، جمهوری ایرانی، را جانشین شعار اولیه نموده است، جنبشی که اصل نظام را هدف گرفته است، و تمام جنایاتی که بر شمردیم نتواسته است قادر به خاموش ساختن آن نگردیده است .

اگر چه تحمل اعدام این دو جوان بی گناه نیز برای مردم ما دردناک و دشوار است ولی مطمئنأ برای نظام نیز حاصل دیگری جز اضافه شدن ورقی دیگر بر پرونده ی جنایات خامنه ای و دستیارانش نخواهد داشت. چه مردم ایران تصمیم خود را بر ادامه مبارزه ی مسالمت آمیز تا بر قراری نظامی متکی به راًی و اراده ملت ایران گرفته اند و تا رسیدن به این هدف از پای نخواهند نشست.

ما از تمام آزادی خواهان جهان انتظار داریم اجازه ندهند که رژیمی برای طولانی تر کردن عمر فلاکت بار خود هر روز جوانان بی کناه بیشتری را قر بانی نماید. مردم ایران محمدرضا علی‌زمانی و آرش رحمانی پور را قر بانیان راه آزادی و نجات خود بدست رژیم مرگ و و حشت جمهوری اسلا می تلقی نموده و دیری نخواهد گذشت که آمرین این جنایا ت را به سزای اعمال خود خواهند رسانید.

ایران هرگز نخواهد مرد

نهضت مقاومت ملی ایران

پنجشنبه هشتم بهمن ۱٣۸۸ برابر با ۲۸ ژانویه ۲۰١۰

www.namir.info

______________________________________

گفتگو با دكتر بختيار

رأی اعتماد از مجلس رستاخيزي

سئوال - آقای بختيار يكی از انتقادات مخالفين شما اينست كه از يك مجلسی رأی اعتماد گرفتيد كه مجلس رستاخيزی بود. در اين مورد چه ميفرمائيد؟

دكتر بختيار- بنده معتقد هستم كه دو نكته اينجا بايستی تذكر داده شود. تا آنجائيكه من بياد دارم قبل از سال 1305 تا دوره شانزدهم من مجلسی را بياد ندارم كه در آن مجلس اكثريت و حتی يك اقليت قابل توجهی نماينده واقعی مردم بوده باشند. دخالتهای مستمر مانع اين ميشد كه نمايندگان واقعی مردم به مجلس بروند. پس اين يك سنتی شده بود. هم مصدق داشتند و هم موتمن الملك داشتند، هم مستوفی الممالك داشتند،‌ هم مشيرالدوله داشتند،‌ هم رجالی كه بشهرت اينها نيستند و اين افراد ملی كنار افرادی نشسته بودند كه اصلا ً بوی ملی گرايی از آنها نمی آمد. اينها توانستند خودشان را معرفی كنند و در بعضی مراحل مخصوصاً در دوره چهاردهم با آن مخالفت با قرارداد كافتارادزه، در دوره بعد مسئله قرارداد قوام السلطنه و نفت شمال، بعد در زمان ملی كردن صنعت نفت، هيچوقت ما بيشتر از ده دوازده نفر وكيل ملی در مجلس نديديم. اين يك نكته. پس وقتی كه حق مساعد شد و صدائی بلند شد در داخل مجلس و مردم فهميدند كه اين منعكس كننده افكار مردم است، ديگران هم تحت تأثير قرار ميگيرند. شما ببينيد چه اشخاصی به ملی شدن صنعت نفت رأی دادند. اينها خيلی هايشان از نوكران رسمی و سر سپردگان انگلستان بودند. پس يك موضوع اين است كه مجلس خوب و بد در ايران نبوده، جز مجلس بد من مجلسی نديدم و آنهم به علت مسائلی است كه از حوصله بحث امروز ما خارج است. ولی يك موضوع ديگری هم هست كه من معتقدم مجلس بد هم هر قدر بد باشد، بهتر از ديكتاتوری و بهتر از بی مجلسی است. وقتی كه يك قانونی وضع ميشود در يك مملكتی، الزاماً آن قانون ايده آل نيست. ولی اگر همان قانون ناقص اجرا بشود از هرج و مرج و استبداد كه دنبال آن می آيد، بهتر است.

وانگهی به عمر مجلس با محاسبه تعطيلات تابستانی سه چهار ماهی بيشتر نمانده بود. و من برای اينكه باز حرمت به قانون را تا سرحد امكان برسانم، وقتيكه پيشنهاد نخست وزيری بمن شد، تقاضای رأی تمايل كردم و اينرا هم در مكتب مرحوم دكتر مصدق آموخته بودم. از همين مجلسی كه هزار و يك ايراد همه به آن ميگيريم، و واقعا ً هم همينطور بود، رأی تمايل خواستم. من خواستم اين سنت و اين راه و رسم فراموش شده را دوباره زنده كنم. يعنی شاه وقتی فرمان صادر ميكند كه قوه مقننه اظهار تمايل كرده باشد و وقتی كه اظهار تمايل كرد، شاه مطابق قانون فرمان صادر ميكند. من آمده بودم مشروطيت ايران را بر طبق قانون اساسی استوار بكنم و برای اينكار خواستم روز اول حرمت به آدم هائی بگذارم كه خيلی هاشان لايق هيچ حرمتی نبودند ولی بهر حال عنوان نماينده مردم را داشتند. اين يك احترامی به اسم مجلس و اسم نماينده بود، نه به آقايانی كه تمام رستاخيزی بودند.

و مخصوصاً استفاده ميكنم بگويم آن افرادی كه روزهای آخر بيشتر سر و صدا راه ميانداختند از سرسپردگان ساواك بودند، از افرادی بودند كه خجالت نميكشيدند يك دوره باسم فلان حزب به مجلس بروند و دوره بعد باسم حزب رستاخيز، و باز در وسط دوره تقنينيه رستاخيز را ول كنند و بنام حزب خيالی خود قال و مقال راه بيندازند. اينها افرادی بودند كه ساليان دراز هيچوقت آزاری نديدند، هميشه متنعم بودند، اگر اين آقايان اين اواخر آزاديخواه شدند و به ولينعمت خود، ساواك، خيانت كردند، باز بدليل اين بود كه جّو خارج حكم ميكرد و باميد اينكه امام نسبت به اينها ارفاق خواهد كرد و شايد اگر انتخابات جديدی بشود اينها به مجلس باز خواهند گشت. كه ديديم خمينی راجع به اين موضوع اشتباه نكرد. اين افرادی كه عرض كردم آزاديخواهی شان تحت فشار خارجی گل كرده بود، حالا هم هر كدام را می بينيد برای ملت ايران خودشان را ليدر و رهبر و افراد منزه و هميشه آماده خدمتگزاری به ملت معرفی ميكنند.

اين مجلس به نظر من نه اينكه ايده آل نبود، بلكه بسيار مجلس بدی بود. ولی با همه افراد فاسدی كه در اين مجلس بودند اگر بخواهيم باز با مجلس كنونی مقايسه اش بكنيم من آن مجلس را ترجيح ميدهم. اين بنظر بعضی از شماها شايد عجيب بيايد. ولی باز آن مجلس لااقل مفهوم قانون درش بود، حالا قانون بد، قانونی كه برخلاف مصلحت بود، قانونی كه هزار حقه بازی در اجرايش بود. اينها همه بجای خود، ولی مفهوم قانون در جمهوری اسلامی وجود ندارد. ما كه وحی داريم چرا قانون داشته باشيم ؟ بنده نديدم تا حال حتی در اين قانون اساسی نكبت بار جمهوری مضحك اسلامی يك مورد، جز مورد بنی صدر، قانون اجرا شده باشد. تنها در مورد بنی صدر قانون اجرا شد. يعنی همان مجلسی كه تأييدش كرده بود. به بيكفايتيش رأی داد و همان فقيه عاليقدر و ولی امری كه فرمان رياست جمهوريش را باو داده بود معزولش كرد. اگر اين مورد را شما جدا بكنيد، من مورد ديگری سرا‎غ ندارم كه قانون جمهوری اسلامی برطبق خود آن قانون اجرا شده باشد.

______________________________________

گفتگو با دكتر بختيار

به مناسبت 16 ديماه سالگرد آغاز حکومت او

چرا نخست وزيری را قبول كرديد؟

سئوال ـ آقای بختيار، در اين سالگرد تشكيل دولتتان ميخواهيم بپرسيم شما در آن وضع آشفته و بحرانی چرا نخست وزيری را قبول كرديد؟

دكتر بختيارـ ميتوانم بعد از گذشت سه سال عرض كنم كه نخست وزيری من مولود جبر تاريخ بود، نه چيز ديگر. در مدت 25 سال يعنی بعد از كودتای 28 مرداد 1332 ، همانطوريكه همه ميدانند، من در حال مبارزه مستمر برای استقرار يك حكومت مشروطه بر طبق قانون اساسی بودم و وقتی كه وضعی پيش آمد كه امكان نخست وزيری برای من ميسر شد، ديدم كه اگر در آن شرايط مخصوصا َ شانه خالی بكنم، اين بيشتر شبيه بيك خيانت است، شانه خالی كردن از زير بار يك مسئوليتی كه هر ايرانی وطن دوست بايد در اين موارد و مواقع قبول كند.

ما در مبارزات خودمان بعد از سقوط دولت دكتر مصدق، همواره طرفدار انتخابات آزاد مجلس واقعا ً منتخب از طرف مردم، حكومتی كه بقوانين كشور احترام بگذارد و يك سلطنتی كه شاه بدون مسئوليت خاص و بدون قدرت تغيير و تبديل در قوانين، سمبل و مظهر استقلال و وحدت ملی باشد، بوديم. آنچه را كه من پيشنهاد كردم قبل از نخست وزيری و آنچه را كه در زمان نخست وزيری انجام دادم، خواسته تمام دوران 25 سالهُ عناصر ملی و مترقی اعم از جبهه ملی و افراد چپ گرا يا آنچه را كه ميتوانيم بورژوازی ليبرال بناميم - بود.

هيچ چيز نميتوانست مرا از تعقيب هدفم باز بدارد، اينكه به من گفته بشود چرا نخست وزيری رژيمی را كه 25 سال به قانون احترام نگذاشته بود قبول كردم، سفسطه محض است برای آنكه وقتی كه من قبول مسئوليت كردم برای بكرسی نشاندن حكومت قانون بود. وقتی كه دكتر مصدق قبول كرد كه نخست وزير همان پادشاه بشود، برای يك دگرگونی عظيم در مملكت بود، برای انتخابات آزاد بود، برای ملی كردن صننعت نفت بود و برای رفورمهای اساسی ديگر بود. من علاوه بر وضع آشفته ای كه اشاره كرديد، آنچه را كه ميتوانم عرض كنم اينست كه سعی كردم در آخرين دقايق، وقتی كه هيچ كس جرات قبول چنين مقامی را نميكرد، قبول مسئوليت بكنم و نهراسم از اينكه عده ای - كه امروز ميدانيم چقدر از كرده خود پشيمانند - مرا سرزنش كنند. البته آنهائی كه تربيت سياسی نداشتند معذور بودند، ولی آنهائی هم كه داعيه رهبری داشتند و خود را جانشين مصدق ميدانستند، سرزنش كردند و امروز در كمال شرمندگی يا در زندان يا در مخفی گاه يا در بدترين شرائط در خارج و داخل كشور زندگی ميكنند.

من قبول مسئوليت كردم كه چنين وقايعی - تلويزيونی در خانه خودم، سياست داخلی و خارجی، اقتصادی و مالی كشور را مفصلا ً برای روزنامه نگاران تشريح كردم. آنچه را كه كردم بنظر من آرزو و خواسته تقريبا ً تمام ملت بود. در اينجا بايد عرض كنم كه برای تدوين برنامه دولت، مدت يك هفته عده ای از دوستان من رجوع كردند به تمام ميتينگ ها، تمام قطعنامه ها، و در تمام مداركی كه توانستيم جمع بكنيم، از حزب توده گرفته تا مرتجع ترين ليبرال ها، تمام اينها خلاصه ميشد در شش هفت ماده كه اين شش هفت ماده برنامه دولت من بود.

حالا اگر به اين امر كه چرا اين رفورم ها بدست من شد ايرادی هست، آن مسئله ديگريست. اين نقض غرض است. ولی آنچه را كه ملت آنروز ميخواست همان چيزهائی بود كه در 25 سال مبارزه دائما ً ميخواست: آزادی قلم، آزادی بيان، آزادی مسكن و كار، عدالت اجتماعی، تعيين حدود اختيارات شاه از نظر قانونی، انحلال يك دستگاهی كه بجای امنيت، وحشت ايجاد ميكرد و بجای اطلاعات تمام همّ و نيروی خود را صرف آزار مردم در داخل و خارج كشور ميكرد، بنام ساواك، و جايگزينی آن بصورت يك سازمان اطلاعات و امنيت واقعي. اينها بعلاوه مسائل كوچك ديگری مثل برگرداندن بنياد پهلوی و غيره بملت ايران جزء برنامه من بود. هيچكس نميتواند بگويد دولتی دراين 25 سال آمد كه چنين برنامه ای داشت.

______________________________________

بمناسبت سالگرد حکومت ملی

دکتر شاپور بختیار

برپایی نظام جمهوری اسلامی در کشور ما یک بلای آسمانی نبوده که همچون وقوع زلزله ای جز تحمل مصایب آن چاره ای نباشد. بلکه فاجعه ای ست که بخصوص بسیاری از روشنفکران ما، اکر چه از روی غفلت، ولی با رضای خاطر در وقوع آن نقش داشته اند.

در آن زمان، علی رغم مقاومت هفتاد ساله ملت ایران در برابر توطئه های آخوندهای درباری چون شیخ فضل الله نوری، و شعبده های ریاکارانی چون کاشانی و حتی خمینی در سالهای 40، بخشی از مردم، بخصوص گروه بزرگی از روشنفکران، بدنبال لشکر توده های غیرسیاسی جدید شهرها، نه تنها به این سنت ملی ایرانی وفادار نماندند، بلکه عملا جاده صاف کن نیروهایی شدند که اکنون بر مملکت ما حکم میرانند. در صورتیکه در همان زمان و یا حداقل در 37 روز قبل از برپایی نظام جمهوری اسلامی، آنان برای ریختن بنیان نوینی در مملکت دو گزینه در مقابل خود داشتند. گزینه ی نخست راهی بود که از طرف رهبر ملی&

دکتر شاپور بختیار

رویای ناممکن

اطلاعیه ی نهضت مقاومت ملی ایران

درباره ی موضوع مبادله ی زندانی میان ایران و فرانسه !

*******

مهشید امیرشاهی

فرمودید کودتا یا قیام؟

**